Ondanks een groeiende belangstelling van de overheid, zijn gegevens over het aantal dieren dat omkomt in het Belgische wegverkeer niet beschikbaar. Vogelbescherming Vlaanderen nam daarom in 1995 het initiatief een onderzoek op te starten naar de impact van het wegverkeer op de fauna, door middel van een inventarisatie van verkeersslachtoffers (vertebraten – gewervelde dieren). De vereniging kon daarbij rekenen op ruime belangstelling van de media en op de lovenswaardige inzet van meer dan honderd gemotiveerde vrijwillig(st)ers.
 
De toenmalige ‘afdeling Natuur’ van de Administratie Milieu-, Natuur-, Land- en Waterbeheer (AMINAL) van het ministerie van de Vlaamse Gemeenschap (tegenwoordig: Agentschap voor Natuur en Bos), erkende het project in het kader van het Europees Jaar voor het Natuurbehoud ‘95. De resultaten van deze studie werden vervat in het boek ‘Dieren onder onze wielen – Fauna en wegverkeer’. In het boek wordt dieper ingegaan op de problematiek. Tegelijkertijd formuleert het een aantal concrete voorstellen om het aantal verkeersslachtoffers op onze wegen in te perken.
 
Bij een onderzoek als dit is het er natuurlijk niet om te doen exacte aantallen van doodgereden dieren te verkrijgen, omdat het in de praktijk niet haalbaar is precieze aantallen te bepalen. In de regel worden tellingen uitgevoerd op een aantal wegen en wordt er van daaruit geëxtrapoleerd. Het gaat om moeizaam veldwerk, waarbij tellingen kritisch moeten worden bekeken. Hun cijfermatige juistheid word al snel bedreigd door onderschatting, omwille van het simpele gegeven dat er ook steeds ‘lijkenpikkers’ in de buurt zijn. Sommige roofvogelsoorten, kraaiachtigen, meeuwen, marterachtigen en ratten gaan immers snel aan de haal met dode dieren. Ook het feit dat vele dieren na hun aanrijding terechtkomen op plaatsen die voor de inventariseerder niet bereikbaar of zichtbaar zijn, kan tot een onderschatting van de resultaten leiden.