3 september 2026
Omdat we een beleidsorganisatie zijn, speelt veel van ons werk zich af buiten de schijnwerpers. Dat maakt dat onze successen niet altijd even visibel zijn voor het grote publiek, maar ons werk maakt weldegelijk een groot verschil voor wilde dieren. Onlangs nog zorgde ons beleidswerk voor een belangrijke wijziging van het Jachtdecreet rond het doden van ernstig gekwetst wild. (foto: Natuurhulpcentrum Oudsbergen)

In de oorspronkelijke tekst wilde de Vlaamse Regering regels uitwerken voor het doden van alle wilde dieren met een ernstig trauma, bijvoorbeeld na een verkeersongeval. Vogelbescherming Vlaanderen stelde daarbij kritische vragen: waarom was de nieuwe regeling nodig terwijl de Opvangcentra voor Vogels en Wilde Dieren (VOC’s) vandaag al beschikken over de expertise om gewonde dieren te beoordelen, te behandelen? Of, wanneer herstel onmogelijk is, op een diervriendelijke manier te euthanaseren? Ook wezen we op het gebrek aan onderbouwing en vroegen we garanties dat alleen voldoende gekwalificeerde personen zouden beslissen over het lot van een ernstig gekwetst dier.
Onze inspanningen bleven niet zonder gevolg. In de definitieve tekst werd het toepassingsgebied aanzienlijk beperkt: de regeling geldt niet langer voor alle wilde dieren, maar enkel voor grofwild met ernstig fysiek trauma. Daardoor vallen talloze andere wilde dieren, waaronder zangvogels, roofvogels, egels, vleermuizen, konijnen, hazen en vossen niet onder deze nieuwe bepaling.
Dat lijkt misschien een technische aanpassing, maar voor wilde dieren betekent het een wezenlijk verschil. Een maatregel die oorspronkelijk van toepassing kon zijn op vrijwel elke aangereden houtduif, gewonde buizerd of gekwetste vos, werd teruggebracht tot een veel beperktere groep dieren. En dat is niet onbelangrijk. Want kennis van wilde dieren is niet hetzelfde als expertise in dierenzorg. Het is dan ook maar de vraag waarom iemand die gewend is dieren te bejagen, automatisch beter geplaatst zou zijn dan de gespecialiseerde medewerkers van een VOC om de herstelkansen van een gewonde vos of houtduif te beoordelen.
Dit is precies waarom beleidswerk zo belangrijk is. Door voorstellen kritisch te analyseren, overleg te voeren en de stem van wilde dieren te laten horen, kunnen we risico’s bijsturen nog vóór ze wet worden. Vaak onzichtbaar voor het grote publiek, maar met een heel concrete impact op het terrein. Soms zit het verschil tussen een brede bevoegdheid om wilde dieren te doden en een veel beperktere regeling gewoon in enkele woorden wetswijziging. Voor de dieren in kwestie maakt dat een wereld van verschil.